Zo luidt de titel van de weblog van Stella van der Schaaf. Een slordige 3000 kilometer legde zij afgelopen zomer lopend af van Zonnemaire naar Spanje.
Stella is in 1949 geboren in Den Haag. Ze woont in Zonnemaire sinds 1996. Hiervoor woonde ze al in Dreischor en Brouwershaven.
Op 10 april 2007 vertrok Stella onder begeleiding van drie vriendinnen voor haar Pelgrimstocht naar het Spaanse Santiago de Compostela. Na 3 dagen haakten de vriendinnen zoals afgesproken af. Stella liep alleen verder. Op 12 augustus was ze weer thuis en daarmee is ze zo'n vier maanden op pad geweest.
Met een tempo van gemiddeld 25 tot 30 kilometer per dag heeft ze een behoorlijke prestatie geleverd. En dat voor een vrouw alleen. Onderweg heeft ze vele pelgrims ontmoet, maar nooit was er een vrouw alleen die deze lange tocht aflegde.
Stella heeft in het begin van haar tocht twee keer een rustdag ingelast, maar dat beviel haar niet. Het kostte haar na een rustdag teveel moeite om weer op gang te komen. Daarna heeft ze geen rustdagen meer ingelast en vier maanden lang elke dag gelopen.
Het lopen van deze Pelgrimstocht is voor velen een religieuze aangelegenheid. Alhoewel Stella onderweg veel kerken en religieuze plekken heeft bezocht, was voor haar de insteek om met spirituele gedachten aan deze tocht te beginnen. Na een werkzaam leven als humanistisch geestelijk verzorger in onder andere gevangenissen en het opvoeden van twee dochters vond Stella het tijd om een periode af te sluiten.
Stella houdt zowiezo van Natuur en wandelen en daardoor was deze tocht voor haar een mooie gelegenheid om eens na te denken over haar leven tot dusverre, maar vooral over de toekomst. Tijdens de vaak eenzame wandeldagen had ze alle tijd om naast genieten van de prachtige natuur ook na te denken over wat ze tot nu toe in haar leven allemaal heeft gedaan en wat ze nog graag zou willen doen. Een volgende lange afstandroute is één van de dingen die ze graag wil volbrengen. Ze zal dan ook volgend jaar vertrekken om één van de bekende GR routes naar het zuiden af te leggen. Het doel van de reis en het “onderweg zijn’´ is voor Stella van grote betekenis geweest. Ze heeft geleerd dat een mens eigenlijk maar heel weinig nodig heeft om te kunnen leven.
Tijdens haar tocht naar Santiago heeft Stella vele bijzonder mensen ontmoet. Het eerste stuk door Nederland en België kwam ze niet veel andere wandelaars tegen. Pas in Frankrijk kwam ze veel andere Pelgrims tegen. Vaak waren dit dezelfde personen en werden er duurzame contacten gelegd. Onderweg sliep ze afwisselend in haar lichtgewicht tent en in Herbergen. In die herbergen had ze ontmoetingen en gesprekken met Pelgrims uit alle hoeken van de wereld en van alle leeftijden. Dat vond ze heel bijzonder. Op haar 2 volle stempelkaarten kun je zien waar ze allemaal heeft geslapen. De Pelgrimsroute staat erom bekend dat er onderweg overal slaapplaatsen zijn voor Pelgrims waar je ook een stempel in een speciaal boekje ontvangt.
Toch was Stella blij met haar tent. Soms sliep ze op het terrein van een boerderij en heel af en toe moest ze wildkamperen. Ze liet dan wel altijd aan omwonenden weten dat ze daar was. Bang is ze nooit geweest. Er waren altijd mensen in de buurt. Wel is ze een keer aangevallen door een zwerfhond. Dat was niet prettig.
Vooral het laatste stuk in Spanje was het erg druk met Pelgrims. De meeste Spaanse Pelgrims lopen alleen de laatste 100 kilometer en krijgen dan ook het begeerde certificaat. Hierdoor is dit gedeelte van de route zo druk dat er vaak geen slaapplaatsen te krijgen zijn. Een tentje meenemen is dan ook een uitkomst. Al is het soms alleen maar voor de rust. Op die bekende plaatsen zijn allemaal rituele plekken en wordt er soms al honderden jaren door monniken gekookt voor de Pelgrims. Een slijmerige Knoflooksoep was één van de geschenken die haar ten deel vielen. Soms kwam ze midden in een processie of dorpsfeest terecht en in Pamplona waren net de bekende feesten waarbij de stieren door de stad rennen.
Soms liep ze eindeloos door dorre vlaktes en waren er geen winkels in de buurt. Ze kon dan overleven van haar nood randsoen, maar spannend was het af en toe wel. Dagelijks at ze brood en fruit, maar een goede warme maaltijd was er zelden. Soms was het echt afzien, maar meestal was het volop genieten.
Vlakbij Santiago is een strandje waar Pelgrims ritueel hun oude kleding verbranden en zich reinigen in de Zee. Dit wordt gezien als afsluiting van een periode en een nieuw begin. Stella heeft dit ritueel samen met een aantal andere Pelgrims uitgevoerd en is daarna als herboren teruggekeerd naar huis. Dit keer met een bus.
